Micro living #1: dit gigantische appartement maakt mij niet gelukkig

Met zijn allen trekken we naar de grote steden. Het ideaalbeeld is niet langer een twee-kapper in een rustige buurt, maar een dubbel bovenhuis met een klein balkon. Dit vraagt -voor de gekken die zich naar deze steden verplaatsen- om een mentaliteitsverandering. Ik was een van die gekken die vrolijk werd van het vooruitzicht om de hoofdprijs te betalen voor een minuscuul thuis. Allicht dat mijn ervaringen jou kunnen helpen bij het maken (of niet maken) van deze keuze.

Het grote jaren 60 appartement

Na circa 20 jaar in Twente en 1 jaar als student in Rotterdam heb ik mij gevestigd in Deventer. Het was 2015 en ik stond met een vers hbo-papiertje te praten met een joviale, snelle makelaar die maar wat graag iets aan mij verhuurde. Ik had gereageerd op een 3-kamer appartement, welke helaas reeds verhuurd was. Dit appartement zat in hetzelfde complex en stond nog niet eens op de website. Lucky me! Na een rondleiding en zorgvuldig tellen merkte ik dat dit appartement met zijn vier kamers (!) wel erg groot was. Stiekem vond ik dat ook wel heel interessant, lekker op verjaardagen opscheppen over dat mega appartement waar ik in mijn eentje woonde. Kortom, het was een deal en ik was de bewoner van een ruim appartement.

Het huis bevond zich in een complex in een typische wederopbouwwijk. Blokken portiekflats die zich haaks op elkaar in het landschap bevonden. Mijn complex lag aan het water en had voor vrij uitzicht. Destijds had ik voor mijzelf besloten dat het helemaal hip zou worden om in deze ongeliefde appartementen te gaan wonen. Dit was niet waar. Desalniettemin, ik vond het een heerlijk huis. Ik was niks gewend, ik woonde antikraak in een voormalig kinderdagverblijf hiervoor, en dacht dat dit perfect voor mij was. Al die ruimte, wat zou ik daar allemaal mee doen?

Ruimte die je gebruikt

Hier begon stiekem het besef te komen dat ik al die ruimte helemaal niet wilde hebben. Na een maand of twee verven, lakken, vloertjes leggen, meubels kopen en in elkaar zetten merkte ik dat er twee kamers waren die ik eigenlijk niet gebruikte. De badkamer, slaapkamer en woonkamer gebruikte ik wel. Ik had alles heerlijk ingericht naar mijn eigen stijl. Een mooie eikenkleurige vloer, witte muren met een groene accentmuur in de woonkamer en een groot, zwart driehoek achter het bed, alles zag er helemaal hipster uit. Ik heb in de kleine twee jaar dat ik er heb gewoond flink gesleept met de meubels en accessoires, zoals te zien op de foto’s.

De slaapkamer was goed van formaat. Er paste een bed, twee nachtkastjes, een kledingkast, een ladekast en een welbekende kleren-die-nog-een-dag-kunnen-stoel in. De woonkamer was ruim. Ik had een enorme hoekbank staan, een kleine eettafel (die verdronk in de ruimte) en wat leuke wandmeubels. De badkamer en het toilet waren klein, maar fijn. Ze waren net voor ik er in kwam gerenoveerd en hadden mooie grote witte muurtegels en zwarte vloertegels. Deze ruimtes waren perfect voor mij.

Ruimte die je niet gebruikt

Zoals je merkte, heb ik maar twee kamers genoemd die ik gebruikte. Dit was het grote probleem met dit appartement. Je kwam binnen vanuit de portiek in een grote hal, waar bijna alle kamers op uit kwamen. De logeerkamer lag aan de achterzijde. Hiernaast bevond zich de keuken met een balkon er achter. Aan de voorzijde -tegenover de keuken- bevond zich de studeerkamer met tevens een balkon. Ik had perfecte doelen voor al deze ruimte bedacht. Waarom werkte dit niet?

Om makkelijk te beginnen, ik studeerde niet meer. Ook had ik geen pc, enkel een laptop. Ik zat veel liever aan de eettafel dan in de kleinere studeerkamer waar ik niet mijn platenspeler had staan. Daarnaast: ik had nooit logees over. Deze ruimte gebruikte ik wel eens om mijn was uit te hangen, maar het was een hele afstand vanaf de badkamer waar mijn wasmachine stond. Tenslotte de keuken. Die zou ik toch wel gebruiken?

Het antwoord is nee. Of niet echt. Ik gebruikte het keukenblok wel, ik kookte er regelmatig, maar maakte geen gebruik van de bartafel met krukken die er stond. Ook de stellingkast -die ik voor me zag als gevuld met allemaal verse producten- gebruikte ik niet. De supermarkt was om de hoek en ik deed elke avond na werk boodschappen voor de volgende dag.

Hoe ruimte jou gebruikt

Opzich geen probleem toch, al die extra ruimte? Opzich niet nee. Maar er waren wel manieren waarop deze ruimte gebruik van mij maakte, als een slecht vriendje die alleen met je is om het geld. De ruimte was -eveneens als dit denkbeeldige vriendje- high maintenance. Al die ruimte die ik niet gebruikte moest bijvoorbeeld wel schoon gehouden worden. Stofzuigen, dweilen, afnemen; ik heb er geen moeite mee. Het voelt alleen erg nutteloos als je wederom die stoffige tafel afneemt als je er sinds de vorige keer dat je hem hebt afgenomen geen gebruik van hebt gemaakt. I felt used.

Ook drukte er een gevoel van verantwoordelijkheid op mijn hart. Al die ruimte was van mij, dan moest ik er ook iets mee doen. Dertig keer de inrichting veranderen, een meervoud van dit aantal de inrichting op papier proberen te veranderen, het kostte tijd. Enerzijds vond ik dit natuurlijk leuk om te doen, maar ik werd er ongelukkig van. Ik liet graag foto’s zien van mijn woonkamer en slaapkamer, maar wanneer mensen vroegen naar de andere kamers, verstilde ik een beetje. Het gevoel van trots zijn op het huisje wat ik bemachtigd had nam af en nam af. Het besef was er, ik wil kleiner wonen.

Bewustwording en concessies doen

De kogel was door de kerk. Ik ging op zoek naar een nieuw plekje om te wonen. Omdat ik niet van dat halve werk ben, besloot ik ook direct een nieuwe baan te zoeken en dat huis ook in een andere stad te zoeken. Want een stressloos bestaan is overrated. De pijlen waren gericht op Amsterdam, een appartement liefst met een aparte slaapkamer en een open keuken. Één van deze zaken is mij gelukt. Geïnteresseerd in waar ik terecht ben gekomen? In mijn volgende post ga ik in op de do’s en don’t’s bij het zoeken naar jouw perfecte micro paleisje. Stay tuned!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *